انتظار و عاشورا Just another منجی بلاگ weblog

چرا امام حسین علیه السلام دعوت را پذیرفت ؟

يكي از شبهاتي كه در كتاب هاي مختلفي و يا توسط معاندين و دشمنان اسلام ذكر شده است اين است كه چرا امام حسين(عليه السلام) با اينكه مي دانست شهيد مي شود باز دعوت را پذيرفت و انتقاداتي مشاهده مي شود كه پيرامون بحث تمسك به آيه‌ي«و لا تُلْقُوا بأيديكُم إلي التَّهْلُكَةِ»(و به دست خود،خود را به هلاكت نرسانيد)(آيه‌ي 195-سوره‌ي بقره)–است.به قول شهيد دستغيب جواب اين قبيل شبهات به خودي خود واضح خواهد شد.
ابتدا اين نكته‌‌ي مهم را عارض شوم كه هر كس خيال مي كند كه امام حسين(عليه السلام)در حركت به كربلا نمي دانست كشته مي شود سخت در اشتباه است چون علاوه بر اخباري كه جد و پدر بزرگوارش درباره‌ي شهادت ايشان به ايشان داده بودند خودِ حضرت نيز از كشته شدنش در چند مورد سخن به ميان آورده است.
در اين جا باز مي گرديم به نوشته هاي شيرين و سليس آيت الله دستغيب!ايشان دوباره آيه‌ي 195 بقره را به صورت كامل ذكر مي كنند و پس از آن مي نويسند:(وَ أنفِقوا في سَبيل اللهِ وَ لا تُلْقوا بايديكم الي التهلكة وَ أحْسِنوا إنَّ اللهَ يُحِبُّ المُحسِنين.–از مال خود در راه خدا انفاق كنيد ليكن نه به حد اسراف و خود را به مهلكه و خطر در نيفكنيد و نيكويي كنيد كه خدا نيكوكاران را دوست دارد.)
«يعني اگر انفاق نكرديد در راه خدا از مالتان مضايقه كرديد و در مواردي كه بايد از جان خود دست بشوييد از بذل جان دريغ كرديد همين عمل اسباب درد سر و به مهلكه افتادن شماست در قيامت.اين مال آتش مي شود و بدن شما را به آن داغ مي كنند(سوره‌ي توبه،آيه‌ي35).
اگر از جهاد فرار كرديد كفار بر شما مسلط مي شوند،عزت بذل جان و شهادت در راه خدا را بپذيريد تا ذلت اسيري كفار را تحمل نكنيد.
پس معني آيه اين طور نيست كه در افواه مشهور شده و ذهن به آن متوجه مي شود.مهلكه‌ي دنيوي و اخروي ترك جهاد است.
پس اباعبدالله الحسين(عليه السلام)هميشه در حال انفاق بود و خود را به مهلكه نينداخت چه مهلكه اي بدتر از اسيري يزيد،چه مهلكه اي بدتر از همراهي با يزيد؟»
نكته‌ي قابل توجه ديگر آن است كه بر فرض امام حسين(عليه السلام)با يزيد بيعت مي كرد.آيا جانش در امان بود؟و يا آبرويش محفوظ مي‌ماند؟ معاويه(لعنت الله عليه)با اينكه پس از صلح خيلي ظاهر سازي كرد در مجالس امام حسن(عليه السلام)خطيب مي فرستاد سب علي (عليه السلام)را بكند.امام حسن(عليه السلام)هم چاره اي نداشت.موقعيت اينطور اقتضاء مي كرد.(اين خود بحث جدا دارد كه ان شاء الله در ايام صفر و پس از شهادت امام حسن(عليه اسلام)به آن بيشتر خواهيم پرداخت.)اما براي امام حسين(عليه السلام)شرايط طوري بود كه اگر با يزيد بيعت مي كرد بايد با او همپياله مي شد.آن وقت مگر يزيد دست بر مي داشت؟مگر امام حسن(عليه السلام)را راحت گذاشتند؟
«ديگر از يزيد پليد چه انتظاري مي توان داشت بر فرض كه امام حسين(عليه السلام)بيعت مي كرد آيا اگر يزيد امان مي داد به گفته اش اطمينان بود؟»
در اين جا نبايد فراموش كرد كه طبق حديث پيامبر اكرم(صلي الله عليه و آله)(هر گاه سلطان جائري كه هتك حكم خدا و سنت پيغمبر مي كند و حرمت عبادت را مي شكند هر كس با او اظهار مخالفت نكند(به قول يا به عمل)حق است كه او را با آن ظالم محشور فرمايد.)اگر امام حسين (عليه السلام)با يزيد بيعت مي كرد،آن هم يزيد زنا كار و ربا خوار و شراب خوار؛فعل حرامي را انجام مي داد و بي شك بقاي اسلام به خطر مي افتاد.پس لازم بود كه اين بار با عمل به مخالفت كفر برود.بنابراين تقيه براي امام حسين(عليه السلام)-در اين جا-حرام بود.
و هم چنين اگر امام حسين(عليه السلام)به دعوت مردم كوفه،به كوفه سفر نمي كرد حجت بر مردم كوفه تمام نمي شد و آن ها بهانه اي براي مخالفت با اهل بيت(عليهم السلام)