«اعتقاد» بنیان اصلی زندگی است؛ یعنی، آنچه را که انسان در میدان عمل انجام می دهد، بی تردید به ساختار اعتقادی او برمی گردد. از این رو اگر انسان دارای اعتقاد صحیح و مستحکم باشد، در صحنه عمل گرفتار لغزش و دو دلی نخواهد شد. مهمترین چیزی که به اعتقاد درست شکل می دهد، معرفت است.

با تحصیل معرفت  می توان به این نتیجه رسید که؛ امام زمان (عج) تداوم بخش امامت ائمه هدی (ع) می باشند، او واسطه فیض الهی، خاتم الاوصیاء و مظهر رسول خدا است، امام زمان (عج) طریق معرفت  به آفریدگار است؛ چنان که در روایات، راه معرفت خدا و اوصاف او شناخت اولیای خدا و امامان معصوم دانسته شده است. اینان مظهر اسمای الهی اند و شناخت درست آنان، می تواند طریق معرفت خدا باشد.

شیعه و سنی از پیامبر اکرم (ص) نقل کرده اند

«من مات و لم یعرف امام زمانه مات میته جاهلیه.»

هرکس بمیرد و حال آنکه امام زمان خود را نشناخته باشدبه مرگ جاهلی مرده است.

در برخی از دعاها مامور شده ایم تا خواهان توفیق معرفت امام باشیم :

«اللهم عرفنی حجتک فانک ان لم تعرفنی حجتک ضللت عن دینی.»

خدایا حجت خود را به من بشناسان، اگر حجت خود خود را به من نشناسانی، از دینم گمراه خواهم شد.

آیا با وجود این همه آثار، نباید به شناخت امام  (عج) پرداخت و ابعاد وجود مقدس حضرت ولی عصر (عج) را بهتر شناخت؟ چگونه می توانیم نسبت به او شناخت صحیح و درستی نداشته باشیم؟ در حالی که آن حضرت در عصر غیبت نیز، از فیض الهی خویش، مردم را محروم نمی کند، و همه ما مشمول فیوضات امامت او هستیم؟