بشر از روزی که روی زمین قرار گرفت، پیوسته در آرزوی یک زندگی اجتماعی سعادت بخش بوده است. اگر این خواسته امکان تحقق خارجی نداشت، هرگز چنین آرزو و امیدی در نهاد وی نقش نمی بست؛ همان طور که اگر غذا یا آبی نبود، تشنگی و گرسنگی هم نبود… .

«مهدویت»، فکر و اندیشه ای است که آثار اجتماعی فراوانی دارد، مهمترین آنها، از بین بردن یأس و نا امیدی از پیکره اجتماع است، مهدویت؛ یعنی، امیدواری به آینده ای روشن و پیامی رهایی بخش به بشر سرخورده و ستم دیده و اینکه روزی یک مرد الهی خواهد آمد و آنچه مردم بدان امید دارند، تحقق خواهد بخشید.

یک مسلمان، باور قطعی دارد که تنها نظام اجتماعی که می تواند به خواسته های مشروع او به طور کامل پاسخ دهد و نظامی را بر اساس حق و عدالت شکل دهد ، نظام زیبای حکومتی اسلام است که شکل کامل آن در عصر ظهور ولی عصر (عج) تحقق خواهد یافت. این، یعنی امید، نشاط زندگی. این اندیشه آنقدر روشن است که حتی برخی از مستشرقان ( نظیر ماربین فیلسوف آلمانی ) هم بدان تصریح کرده است : «از جمله مسائل اجتماعی بسیار مهم همیشه می تواند موجب امیدواری و رستگاری باشد. همانا اعتقاد به وجود حجت عصر و انتظار ظهور او است.»

بنابراین اعتقاد به وجود مقدس مهدی موعود(عج) امید را در دل ها زنده می کند . انساتی که معتقد به این است، نا امید نمی شود، چون می داند یک پایان روشن حتمی وجود دارد … سعی می کند که خودش را به آن برساند و از حرکت نمی ایستد بلکه سعی در تخقق بخشیدن به آن دارد و از این رو در برابر سختی ها و نا ملایمیت تن به شکست نمی دهد. این بزرگترین ره آورد اجتماعی برای بشر در پرتو اعتقاد به مهدویت است.