دل نوشته های مهدوی

اي اجابت کنندة هر دعا‍! پنجرة قلب منتظران، رو به آسمان بي‌کرانه‌ات گشوده شده است؛ تا با يک اشارت تو، غبار اندوه غيبت از دل‌ها برخيزد و چشم‌ها به تماشاي باران ظهور بنشيند. اي گل زيباي باغ عدالت! ما با تمام وجودمان در انتظار ديدارت هستيم. اي سکوت و وقار زيباي شب‌ها! اي درخشش ماه و ستاره‌ها! ما هنوز در همان کوچه‌اي که به انتظار ختم مي‌شود، ايستاده‌ايم و بي‌قرارتر از هميشه، نداي انتظار سرداده‌ايم. خدايا! شب يلداي هجران را به صبح ظهور برسان و به ما توفيق ده تا طلوع جمالش را از نزديک ببينيم.

مسئله این نیست که کی می آید .
مسئله این است که وقتی می اید اماده باشیم

آمد پیش امام باقر علیه السلام
پرسید مهدی که بیاید جهان را با صلح و
صفا فتح میکند
مگر نه /
امام سرش را تکان داد به خدا اگر بدون
خون ریزی می شد جدم محمد فتح می کرد آن
موقع دندانش توی احد نمی شکستند

شیخ گفت چهل شب هرشب صد بار رب ادخلنی
مدخل صدق را بخوانید امام زمان را میبینید
رفت وآمد گفت خواندم ندیدم
جواب شیخ مو را به تنش راست کرد توی مسجد که
نماز می خواندی سیدی بهت گفت که انگشتر دست
چپ کراهت دارد گفتی کل مکروه جایز
آن سید امام زمانت بود

جوانی با آن سن و سال همه ی
سئوال هایش را جواب داد
پرسیده و نپرسیده همه ی
مشکلاتش را حل کرد
دل علامه لرزید نکنید
جوان خم شد تازیانه را برداشت
و دردست علامه گذاشت
خندید چه طور نمی شود وقتی
دست او توی دست توست

وقتی می بینم که ابرها از فرط بی صبری، غرش کنان زمین دلخسته را غرق اشک می کنند، خورشید هر روز به شوق دیدنت با عجله از پشت قله های سر به فلک کشیده بیرون می جهد و غروب که می شود با چهره ای سرخ و غم آلود و بی رمق به غار تنهائی اش پناه می برد و مهتاب وقتی از زیارتت ناامید می شود همچو شمعی قطره قطره آب می شود…

ای چشمه عدالت، طولانی بودن انتظارت ما را به خطا کشانده است، دیگر عصر جمعه دلها نمی گیرد، چشمها نگاهشان را به رایگان می فروشند. بازار معامله پا یا پای قلبهای سکه ای در برابر قلبهای سپیده بسیار داغ است .

چقدر مردم بر گردنشان قلبهای سکه ای آویزان کرده اند؟ ای کاش می دانستم در کدامین سرزمین قرار داری:” لیت شعری، این استقرت بک النوی، بل ای ارض تقلک او ثری

ای با شکوه! ای هستی شیعه! فریاد بی کسی هایم را بشنو. قلب شکسته ام را درمان کن، اگر چه بارها عهد شکنی کرده ام. اگر چه درکلاس درست همیشه غائب بوده ام، اگرچه پشت به اقیانوس محبتت کرده ام، حال همچو برگ خزانی که اسیر زمستان سرد و تاریک شده، با دستان خالی و پشتی خمیده درمحضرت زانوی ادب خم کرده و به انتظار پاسخ در سکوتی مبهم به سرمی برم تا جوابم را بدهی و باران رحمتت را بر قلب محزونم بباری.

وقتی می بینم که حتی حسرت از فراغت حسرت می خورد و اشک از هجرانت اشک می ریزد و ناله از دوری ات ناله می زند و غم از عشق رویت به غم نشسته ولی من مات و مبهوت سرگرم این و آن شده ام و همه این اتفاقات را عادی می انگارم، آتشی تمام وجودم را فرا می گیرد. یادغفلت از تو، دیوانه ام می کند و سخنانم رنگ و بوی دیگری به خود می گیرد. مگر غیر از این است که چشم را برای تماشای تو داده اند؟

ولی افسوس با چشمانی که تو مالکش بودی اینقدر بیهوده به این و آن نگریستم که پرده های حجاب، یکی پس از دیگری در ایوان چشمانم آویخته و به کلی از یاد برده اند که به عشق تو حیات یافته اند.

آه دلم! که توبه‌هایش مایه خنده فرشته‌ها شده، اما… همان که هیچ آبرویی ندارد پیش خدا… همان که هنوز به عشق جمعه‌هایت زنده است… همان که لحظاتی ست که برای آخرین بار توبه‌اش را ریختم توی جعبه‌ای از امید و دادمش دست فرشته‌ای که برسوندش دست خدا… روی جعبه نوشته شده بود…

«آهسته حمل کنید، محتویات این جعبه شکستنی است».

آی که دستت میرسد! کاری بکن…

به سراغ من اگر می آیید

نرم و آهسته قدم بردارید

مبادا که تــــــرک بردارد

چینی نازک تنهــایی من