تعريف لطف :

لطف در لطف يعني مجرد ارفاق ، احسان ، مهربا ني ، اكرام و شفقت ؛ اما هيچ يك از دانشمندان كلام لطف را در اين معاني براي خداوند

واجب نشمرده اند .در اصطلاح متكلمان لطف به نعمات ، خيرات ،مصالح وگاه بلايا وآلامي گفته مي شود كه براي كمال معنوي ونيل به

سعادت از جانب خداوند به بندگان مي رسد ودر صورت نبودن آنان نظام آفرينش لغو اصل تكليف عبث مي شود .

اقسام لطف :

لطف به دو نوع تقسيم ميشود :لطف محصّل ولطف مقرّب ؛كه لزوم وجود پيشواي الهي درهر عصر وبه تبع آن مبحث مهدويت از هر دو

طريق قابل اثبات است .

لطف محصل :

لطف محصل عبارت است از ايجاد برخي زمينه ها از سوي خداوند كه تحقق هدف وقرض خلقت وآقرينش برآن ها متوقف است ؛

به گونه اي كه اگر خداوند اين امور را در حق بندگان انجام ندهد ،كا آفرينش لغو وبيهوده مي شود .

برخي از مصاديق اين لطف ، بيان تكاليف شرعي، توانمند ساختن انسان ها براي انجام دادن تكليف ، نصب ومعرفي حافظ دين و…………

است . كه در اين معنا لطف محقق اصل تكليف و طاعت است .