ب: روایات
1.امام مهدی (عج)، امام حسین (ع)
در بیش از سی صد روایت، به این نکته اشاره شده است که امام مهدی (عج) ، نهمین فرزند امام حسین (ع) است. نکتۀ قابل توجۀ آن است که در بیشتر احادیثی که از وجود مقدّس رسول اکرم (ص) دربارۀ حضرت ولی عصر(عج) نقل شده ، با عناوینی چون :« از تبارپسرم ، حسین » ،« ازنسل این پسرم» و« نهمین فرزند پسرم حسین» از حضرت مهدی (عج) یاد شده است . 1خود امام حسین (ع) نیز، اشاره در ضمن روایتی ، این چنین به این حقیقت اشاره فرموده است :« قائم این امت ، نهمین فرزند من است او صاحب غیب است و کسی است که میراثش را در حیاتش تقسیم می کنند » .
ایشان،هچنین درجای دیگرفرمودند :«رسول خدا (ص) دربشارتی به من فرمودند:”تو امام ، پسر امام وپدرائمه هستی ونه فرزند تو، ائمه ابرارومعصوم وامین اند ونهمین آنان، مهدی قائم (عج) است که دنیا را درآخر الزمان، پرازعدل وقسط می کند…”»
امام علی (ع) نیز درکلامی به فرزندش امام حسین(ع) می فرماید :« امیربزرگان نابود کننده کافران، سلطانی که همه ،آرزوی اورا دارند وعقل ها درزمان غیبتش سرگردان می شود،نهمین فرزند توست. اوبین رکن ومقام، برهمه جای زمین و برهمه انسان ها وجنیان ظاهرمی شود خوشا به حال افراد مؤ منی که زمان اورا درک کنند؛ملحق به اوشوند وشاهد حکومت وملاقات کنندۀ یا رانش باشند ».
2.القاب امام مهدی(عج) اززبان امام حسین(ع) عیسی الخشاب می گوید: «از محضر امام حسین (ع) سؤال شد که آیا شما صاحب این امر هستید؟ آن حضرت فرمود: “نه؛ بلکه صاحب این امـر، کسی است که از میان مردم کناره گیـری می کند و خون پـدرش بر زمین می ماند و کینه او کینه عمویش خواهد بود”».
3.توصیف امام حسین(ع) از زبان امام مهدی(عج)
حضرت مهدی(عج) در ضمن زیارتی موسوم به «زیارت ناحیه» ، خطاب به امام حسین (ع) چنین می فرماید : « کنت ربیع الایتام و عصمتة الانام و عزّ الاسلام و معدن الاحکام و حلیف الانعام سالکاً فی طریقةٍ جدک و ابیک…»؛ « تو بهار یتیمان ، ملجأ و پناهگاه مردم ، عزت اسلام ، کانون احکام ، هم پیمان بخششها و رهرو راه جد و پدرت بودی . برای اسلام و مسلمین ، مهربان ، برای حق ، یاور ، در هنگام بلا ، صبور و بردبار و محافظ دین و نگهبان آن بودی » .همچنین ایشان ، در ادامه فرموده است : « تو برای رسول خدا فرزند و برای قرآن سند و برای امت بازویی پرتوان بودی ؛ در اطاعت خدا تلاشگر و نسبت به عهد و پیمان ، حافظ و مراقب بودی . از راه فاسقان سر برمی تافتی . آه می کشیدی ؛ آه کسی که به رنج و زحمت افتاده است . رکوع و سجود تو طولانی بود و مانند کسی که از دنیا رخت برکشیده است ، زاهد و پارسا بودی و با دیده وحشت زده به دنیا نگاه می کردی »
