از مدعيان مهدويت
وي محمّد بن عبدالله، معروف به نفس زكيه، است. مادرش هند، دختر ابوعبيدة بن عبدالله[1110] بود. برخي از خاندان او و فرقه جاروديه، وي را مهدي موعود[1111] دانستهاند. او در سال 145 ق[1112] ادعاي مهدويّت كرد و به وسيلة منصور دوانيقي كشته شد. جالب اينكه پدر او نيز با پسرش به عنوان مهدي بيعت كرده است.[1113]
نفس زكيه، نخستين كسي از علويان است كه در روزگار عباسيان، قيام كرد و معاصر امام صادق7 بود .[1114] وي از بيعت با منصور خودداري كرد. محمّد، ميان خاندان خويش، از همه برتر و در علم و دانش كتاب خدا، از همگان داناتر بود. شجاعت، بخشش، صلابت و ساير مزاياي او از همگان بيشتر بود؛ از اين رو پيروانش شك نداشتند كه او همان مهدي موعود است.
نيز ن.ك: مدعيان مهدويت.
[1110] . ابوالفرج اصفهاني، مقاتل الطالبيين، ص221.
[1111] . همان، ص222.
[1112] . ابوحنيفه احمد بن داود، اخبار الطوال، ص385.
[1113] . سيد محمد کاظم قزويني، امام مهدي7 از ولادت تا ظهور، ص570.
[1114] . حسن ابراهيم حسن، تاريخ سياسي اسلام، ج2، ص126.