دعا
پروردگارا !
به بدی ما نگاه مکن ، تو را به اسم اعظمت ، به آیه آیه ی قرآنت و به قرآن های
ناطقت سوگند می دهیم که همین لحظه را لحظه ی امضای ظهور
امام زمان «ع» قرار ده.
ای شنوا ترین شنوندگان!
دعای ما را به اجابت برسان و باقی مانده ی غیبت را به حرمت محمد آل محمد
بر ما ببخش و صدای زیبای «انا بقیة الله» را در عالم طنین انداز فرما.
اللهم عجل لولیک الفرج………..
نه اینکه زندگی کنم و گاه منتظر بمانم٬ نه. دل٬ منتظرت مانده و در انتظار شاید گهگاه زندگی هم بکند. مینشینم همینجا تا بیایی…
وظیفه ما، در دوران غیبت امام قائم(عج)
نظارات عمومى
یکى از وظایف و دستورات دینى هر فرد مسلمان، پاسدارى دین، و حفظ حقوق مردم و سلامت و نظم جامعه اسلامى است. این موضوع در متون دینى به نام امر به معروف و نهى از منکر یاد شده است. در واقع خدا، به همه مسلمانان ماموریت داده است که چونان دیدبانى تیزبین و موشکاف، نگهبان و مراقب اجراى احکام و حدود اسلامى باشند، تا حیات اسلامى همیشه چون خون در قلب و دیگر اعضاى جامعه اسلامى جارى باشد.
امر به معروف و نهى از منکر، تعهد و مسوؤلیتى است که اسلام به دوش پیروان خود مىگذارد، تا نهال خوبىها و راستىها ریشه گیرد، و باور شود، و علفهاى هرزه کژى و ناراستى بخشکد. انجام این رسالت بزرگ، ضمانت اجرایى بر قوانین دین خواهد بود، تا از گزند حوادث و دستبرد نااهلان محفوظ بماند. و همین رمز گسترش و پیشرفت اسلام است .
کسى که به خدا و روز جزا ایمان دارد، و وعدههاى او را راست مىداند، نباید در راه انجام وظایف دینى سستى کند، و به خاطر استفاده بیشتر - از لذتهاى مادى - با گناه و ظلم بسازد و در برابر آنها بى تفاوت بماند.
در قرآن کریم آمده است: اى مسلمانان ! شما بهترین ملتها و جمعیتها هستید، اگر امر به معروف و نهى از منکر کنید و ایمان به خدا آورید.
امر به معروف و نهى از منکر، دستورهاى فراموش شده دین را، به یاد مىآورد. زیرا انسانها نیازمند تذکر و یادآورىاند، و آنها را که به فرمان دین، پایبند نیستند، جهت مىدهد و آگاهى مىبخشد در نتیجه سیر اجتماع به سوى کمال متوقف نمىشود.
اگر امر به معروف و نهى از منکر تعطیل شود، مردم خوبىها را فراموش مىکنند، و به بدىها و پستىها مىگرایند، از آن بدتر، خوبىها، بد و بدىها خوب معرفى مىشوند. از اینجا است که اجتماع انسانى سقوط خواهد کرد و از آدمیت جز لباس زیبا، چیزى نخواهد ماند.
امر به معروف و نهى از منکر، در ردیف دیگر واجبات، مثل نماز و روزه نیست، بلکه نگهبان و پاسدار آنها است. چه آن که اگر در جامعهاى گناه و ظلم پیدا شد، از هر سو به گناهکار ظالم حمله مىشود و آنها نمىتوانند در جو و محیط اسلامى، حدود و مرزهاى اسلام را بشکنند، و برنامههاى آن را زیر پا نهند و احساسات پاک مردم را جریحهدار کنند، این محدودیت، رفته رفته آنها را تربیت خواهد کرد تا جایى که به حقیقت رسند، و یا اگر سنگدلى و گمراهى آنها به اندازهاى قوى باشد که تربیت اصیل و انسان پرور اسلام در آنها کارگر نشود، لااقل مزاحم ترقى و پیشرفت دیگران نمىتوان شد. و این خود، بزرگترین فائده و توفیق است .
امر به معروف در دو مرحله
دانستیم امر به معروف و نهى از منکر، وظیفه هر فرد مسلمان است، و اختصاص به گروه ویژهاى ندارد.
ولى با در نظر گرفتن دیگر آیات قرآن، معلوم مىشود که این دو فریضه بزرگ در دو مرحله باید اجرا شود:
مرحله ابتدایى مرحله عالى
مرحله ابتدایى: نیاز به تخصص و تبحر ندارد. همه پس از دانستن شرایط ساده آن، باید به این وظیفه اقدام کنند. همانطور که خواندن نماز و انجام سایر عبادتها و وظایف، چنین است و براى همه در هر درجه و مقامى که باشند، ضرورى است. مثلا مىدانیم که شراب و قمار در اسلام به شدت ممنوع و حرام است. اگر کسى آلوده به این دو گناه شد، باید دوستانه به او تذکر داد و از رفتار ناشایست او اظهار ناراحتى و تنفر کرد و در صورت لزوم، ترک معاشرت و دوستى نمود.
این کار از عهده همه بر مىآید، و نیاز به دانستن زیانهاى الکل بر روى اعضاء بدن، و تشریح پزشکى آن و ضررهاى اقتصادى، اجتماعى، روانى قمار، و بحثهاى فنى و علمى در این زمینهها نیست و همچنین سخنورى و فن بحث و مناظره نیز نمىخواهد. یا اگر در ماه رمضان، روزهخوارى را دیدیم، باید با دلسوزى و بدون هیچگونه ترسى، نهى از منکر کنیم . چنین نیست که بگذاریم و بگذریم هیچ مسوؤلیتى نداشته باشیم و بگوییم انشاءالله امام زمان تشریف مىآورد و کارها را درست مىکند!
البته امام خواهد آمد، و اصلاح جهانى خواهد کرد ولى از ما هم بازخواست مىکند، چرا نهى از منکر نکردى، مگر قرآن براى تو وظیفه معلوم نکرده بود؟
مرحله عالى: در این مرحله باید عدهاى از مسلمانان که شعله فروزان ایمان و عشق به خدا در سینههاشان مىفروزد، به سلاح دین و دانش زمان مجهز شوند تا بتوانند در برابر مخالفین بایستند، و اشکالها و مغالطههاى آنها را پاسخ گویند.
بدیهى است این گروه، باید اسلام را آنگونه که هست بشناسند و در متون دین صاحبنظر شوند و از روانشناسى و جامعه شناسى و دانستنىهاى لازم دیگر، به طور کافى بهره داشته باشند و داراى گفتارى شیرین و پر شور باشند تا بتوانند مردم را به نیکى و انسانیت دعوت کنند.
امر به معروف و نهى از منکر را، در مقیاس جهانى و علمى بگسترانند، و از عهده بحث با مخالفت و دشمن بر آیند.
این معنى را مىتوان از آیه دیگر قرآن استفاده کرد: باید از شما، گروهى در کار دعوت مردم به سوى خوبىها باشند؛ آنان را به کارهاى نیک و شناخته شده فرمان دهند، و از کارهاى زشت و ناپسند بازدارند اینان رستگارند.
همین گروه باید بهترین و مؤثرترین راهها را براى امر به معروف و نهى از منکر، بیابند و با در نظر گرفتن شرایط زمان و مکان، نیازها و مشکلات، طرحهاى اساسى و دقیق بریزند تا از نیروى کمتر، حداکثر استفاده بشود.
پس دریافتیم که واژه انتظار را نمىتوان بهانه سستى و خمودى خویش قرار داد، و وجدان مذهبى خود را با نام آن آرام، و از کوشش و پیکار در راه دین شانه خالى کرد.
امام صادق(علیهالسلام) منتظر راستین را همچون پیکار کننده در راه خدا مىداند که در خون خویش غوطهور باشد.
بدیهى است، آن کس در رکاب امام قائم(علیهالسلام) پیکار تواند کرد که هر روز در راه پیشرفت اسلام و به ثمر رساندن هدفها و برنامههاى آن، پیکار و مجاهدت کرده باشد.
منبع : سایت تبیان
مىگویند: والعصر ان الانسان لفى خسر . عصر، انسان کامل است، امام زمان علیه السلام است; یعنى عصارهى همهى موجودات . قسم به عصارهى همهى موجودات; یعنى قسم به انسان کامل .
عصر، هم محتمل است که در این زمان حضرت مهدى علیه السلام باشد یا انسان کامل باشد که مصداق بزرگش رسول اکرم صلى الله علیه و آله وسلم و ائمه هدى علیهم السلام و در عصر ما حضرت مهدى علیه السلام است . قسم به عصارهى موجودات عصر، فشردهى موجودات، آنکه فشردهى همهى عوالم است . یک نسخه است، نسخهى تمام عالم . همهى عالم در این موجود، در این انسان کامل عصاره شده است و خدا به این عصاره قسم مىخورد .
حضرت مهدى علیه السلام، ابعاد مختلفی دارد که آنچه که براى بشر واقع شده است، بعض ابعاد اوست .
پیغمبر مىخواست همهى مردم را على بن ابى طالب علیه السلام کند، ولى نمىشد و اگر بعثت، هیچ ثمرهاى نداشت الا وجود على بن ابىطالب علیه السلام و وجود امام زمان علیه السلام، این هم توفیق بسیار بزرگى بود . اگر خداى تبارک و تعالى، پیغمبر را مبعوث مىکرد براى ساختن یک چنین انسانهاى کامل، سزاوار بود . لکن آن ها مىخواستند که همه، آن طورى بشوند، آن توفیق حاصل نشد .
ماه شعبان، شب نیمهى شعبان دارد که تالى لیلة القدر است . ماه رمضان، مبارک است، براى این که لیلة القدر دارد . و ماه شعبان، مبارک استبراى این که نیمهى شعبان دارد . ماه رمضان مبارک است، براى این که نزول وحى در او شده استیا به عبارت دیگر; معنویت رسول خدا، صلى الله علیه و آله وحى را نازل کرده است . و ماه شعبان معظم استبراى این که ماه ادامهى همان معنویات ماه رمضان است . این ماه مبارک رمضان، جلوهى لیلة القدر است که تمام حقایق و معانى در او جمع است . و ماه شعبان، ماه امامان است که ادامهى همان است . در ماه مبارک رمضان، مقام رسول اکرم صلى الله علیه و آله وسلم به ولایت کلى الهى، بالاصالة تمام برکات را در این جهان بسط داده است و ماه شعبان، که ماه امامان است، به برکت ولایت مطلقه، به تبع رسول الله صلى الله علیه و آله وسلم همان معانى را ادامه مىدهد . . . . . .
همان طورى که رسول اکرم صلى الله علیه و آله وسلم به حسب واقع، حاکم بر جمیع موجودات است، حضرت مهدى علیه السلام نیز، همان طور حاکم بر جمیع موجودات است . آن، خاتم رسل است و این، خاتم ولایت . آن، خاتم ولایت کلى بالاصالة است و این، خاتم ولایت کلى به تبعیت است .
ماه مبارک رمضان که ماهى مبارک است، ممکن استبراى این باشد که ماهى است که ولى اعظم، یعنى رسول خدا صلى الله علیه و آله وسلم واصل شده و بعد از وصول، ملایکه را و قرآن را نازل کرده است . به قدرت او، ملایکه نازل مىشوند . به قدرت ولى اعظم است که قرآن نازل مىشود و ملایک نازل مىشوند . ولى اعظم، به حقیقت قرآن مىرسد در ماه مبارک و شب قدر و پس از رسیدن، متنزل مىکند به وسیلهى ملایکه - که همه تابع او هستند - قرآن شریف را، تا به حدى که براى مردم بگوید . قرآن در حد ما نیست، در حد بشر نیست . قرآن، سرى استبین حق و ولى الله اعظم که رسول خداست، به تبع او نازل مىشود تا مىرسد به این جایى که به صورت حروف و کتاب در مىآید که ما هم از آن استفادهى ناقص مىکنیم . و اگر سر «لیلة القدر» و سر «نزول ملایکه» در شبهاى قدر - که الآن هم براى ولى الله اعظم حضرت صاحب علیه السلام این معنا امتداد دارد - سر این ها را ما بدانیم، همهى مشکلات ما آسان مىشود .
. . ذوات مطهرهى معصومین از رسول خدا صلى الله علیه و آله تا حجت عصر (عجلالله فرجه) که مفاتیح وجود و مخازن کبریا و معادن حکمت و وحى و اصول معارف و عوارف و صاحبان مقام جمع و تفصیلاند .
من خیلى ناراحت مىشوم از این که مثلا امام عصر علیه السلام را مىگویند: سلطان السلاطین، خلیفة الله است .
مقام مقدس ولى الله اعظم و بقیة الله فى ارضه ارواحنا لمقدمه الفداء که واسطهى فیض و عنایات حق تعالى است .
از پیغمبر گرفته تا امام عصر علیهم السلام همه از گناه مىترسیدند . گناه آنها غیر اینى است که من و شما داریم . آن ها یک عظمتى را ادراک مىکردند که توجه به کثرت، از گناهان کبیره است پیش آنها .
مرتضى نائینى