درد و دل
هیچ کس را به اندازه تو اذیت نکردیم. بیش از هزار و صد و شصت سال منتظر ماندی تا ما بفهمیم که ( بی همگان به سر شود بی تو بسر نمی شود )، تا بفهمیم بدون تو هیچیم و کاری نمی توانیم بکنیم . تا باور کنیم که تا تو نباشی همیشه گرفتار رنج و فساد و ظلم هستیم. منتظر ماندی تا برای آمدنت کاری کنیم و موانع را برداریم. منتظر ماندی تا لیاقت پیدا کنیم و دردمندانه و دلسوزانه فرمودی که: ” اگر شیعیان ما ، که خداوند بر انجام طاعت موفقشان بدارد، در وفا کردن به عهد ما همدل بودند، مبارکی ملاقات ما از آنها به تاخیر نمی افتاد و سعادت دیدار همراه با معرفت ما به سوی آنها می شتافت. پس ما را از آنها پوشیده نمی دارد، مگر همان چیزهایی که از آنها به ما می رسد و ما دوست نداریم و از آنها انتظار نداریم.”